bir günler: yaşandı

 dün, bir cümleye takıldım.

öyle uzun uzun düşünülmüş bir cümle de değildi belki, ama bazen insanın içine düşen şey en gösterişsiz olandır. sonra fark ettim ki ben yıllardır cümlelere sığınıyorum. kötü bir gün geçiriyorum, biri güzel bir şey yazmış oluyor. dünya darmadağın, biri iki satır bir şey bırakmış bir yere. alıyorum onu, cebime koyuyorum, eve kadar onunla yürüyorum.

bugün, kendime kızdım.

"şimdi sırası mı yazı yazmanın?" dedim. sonra hemen arkasından başka biri çıktı içimden. "tam da sırası." çünkü insan sadece karnıyla yaşamıyor. bazen bir cümle de doyuruyor. bazen bir şarkı bir akşamı kurtarıyor. bazen hiç tanımadığın biri, farkında bile olmadan seni hayatta tutacak kadar doğru bir şey söylüyor. o yüzden yazan insanlara kızmayın. şarkı yapanlara da. resim çizenlere de. dünya yanarken bunlar ne işe yarıyor demeyin;çünkü dünya yanarken insan en çok bunlara sarılıyor.

dün çok sinirlendim. çok sustum. çok güldüm gibi yaptım. insan bazen aynı gün içinde beş farklı kişi oluyor. sabah başka. öğlen başka. akşam başka. gece ise hepsini topluyor, yatağın kenarına oturtuyor. "şimdi hanginiz gerçek?" diye soruyor. cevap veren olmuyor.

bugün, bir şeyi daha fark ettim. iyi insanlar çok sessiz. kötülük hep bağırıyor. o yüzden bazen dünyada sadece kötüler kalmış gibi geliyor. oysa öyle değil. iyi insanlar birbirlerine iyi gelmeye çalışırken ses çıkarmıyor sadece. bir mesaj atıyor. bir kapıyı tutuyor. bir çiçeği suluyor. bir kediyi seviyor. bir cümle yazıyor. dünya biraz daha dönüyor.

bugün, henüz yapmam gereken her şeyi yapamadım, ama tamamen vazgeçmedim de. galiba büyümek böyle bir şey. eskiden ya kazanıyordum ya kaybediyordum. şimdi "bugünlük bu kadar." diyebilmeyi öğreniyorum. çok büyük bir zafer değil. ama insan bazen sadece ayakta kalarak da kazanıyor.

o gün, yine biraz yalnızdım.. ama ilk defa bunun sadece bana ait olmadığını hissettim. aynı saatlerde, başka evlerde, başka şehirlerde, başka pencerelerin önünde de insanlar sessizce oturuyordur. belki biri çay içiyordur. biri sigarayı bırakmaya çalışıyordur. biri sevdiğini özlüyordur. biri hiçbir şey hissetmiyordur. aynı gökyüzünün altında birbirimizi tanımadan birbirimize benziyoruz. belki de bütün mesele bu.

sevgiler.