bir kuş: bazıları konar, bazıları kök salar

ben, vasat bir hanedanın kahramanıydım, o ise bir kuş; ben kök salmayı marifet sandım, o yalnızca bir dala kondu; nedense bütün ağaç onun oldu. ben sesimi yükselttim, o alçak sesle konuştu; insanlar beni duydular, ama en çok onu hatırladılar. ben masalara yumruğumu bıraktım, o bir gülümsemesini.. hangimizin izi daha uzun sürdü bilmiyorum. ben ömrümü var olmaya harcadım, o hiç çabalamadan vardı; çünkü ben kendimi ispat ederek yaşamayı öğrendim, o ise yalnızca iyi gelerek.. ben dünyayı seçtim, o birkaç insanı.. dünya beni alkışladı, biz onu sevdik. belki bütün fark buydu. ben herkese görünmek istedim, o yalnızca birinin aklında kalmayı.. insan bir ömür boyunca görüldüğü kadar yaşamıyor, bir kez özlendiği kadar yaşıyor. o yüzden.. ben çok vardım, o hep yoktu.