bir mevsim: yanlış zamanda açan çiçekler de güzeldir

şimdi akşam, 19:21. eve geldim çok oldu. anahtarı kapıda biraz fazla çevirdim, sabah ne düşünüyordum da kilidi kaç kez çevrildiğimi bile unutmuşum bak. sanki kapıyı değil de bugünü kilitleyecekmişim gibi. olmadı. açıldı işte; çünkü açılır canım benim, bu böyledir. her şey yoluna girer, sen oldu sanırsın.. düşünsene ayrılmayı başarı sayana olur olan her şey, kalanlar da olur sonra. onlar bazı günler eve girer, insanın peşinden salona kadar gelir. eminim anlamadın buradaki boşluğu, olsun. camı açtım şimdi. elimde seni özleten bir cihaz.. dışarıda gün batımı vardı, evet günler hep batar, insana da.. ben bir süre öylece baktım. öğrendim ki sen hiçbir gün batımında aslında benimle aynı gökyüzüne bakmamıştın. ben ikimizin aynı kayalıklarda oturduğunu sanırken, senin güneşin başka denize batıyormuş. benim sustuğum yerde sen konuşuyormuşsun. benim hayran kaldığım bulutu sen belki hiç görmemişsin. bu da olsun. öğrendim ki bazı insanlar aynı manzaraya bakıp bambaşka hayatlar yaşıyormuş. asıl buna olsun.. sonra komşunun bahar günleri gibi duran çiçekleri geldi aklıma, daha doğru gördüm. biliyorum ki sen baharı başka odalara götürmeyi de biliyormuşsun. ben seni annenin seslendiği isme kadar ezberlemişken, sen başkalarının evine çiçek bırakıp bahar korkutuyormuşsun. olsun.. insan bazen birini o kadar yakından tanıyor ki, meğer hiç tanımamış oluyor. yine olsun.. şimdi akşam, 20:03. ev sessiz, ben sessiz, dışarıda bir vapur geçti. eskisi gibi dönüp bakmadım; çünkü bazı bekleyişler, bir gün kendiliğinden yoruluyor.. dedim ki ben sevmeyi biliyormuşum. bunu senden öğrendim, ama senden dolayı değil. seni severken kendime rastladığım için. o tarafımı kaybetmeyeceğim; çünkü bir gün biri giderse sevmenin de onunla gitmesi gerekmiyor. bazıları hayal kırıklığı oluyor. bazıları sadece yanlış mevsim, ama hayat bunların hiçbirinin ardından durmuyor. ben de durmayacağım. yalnız.. bir süre daha gün batımlarını tek başıma izleyeceğim.

olsun.